ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΡΙΑΛΑ

γράφει ο

Bill Tsirigakis Sniper

Προτείνω να αφιερώνουμε κάθε χρόνο, μία ημέρα μνήμης στο νησί, υπέρ της ΚΕΡΚΥΡΑΙΚΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑΣ.
Και αυτό γιατί η υπερβολή , η ασχετοσύνη, η αμνησία, η κάθε νόσος και κάθε μαλακία, στη νησί, είναι δεδομένη, λες και την έχουν πάρει αντιπαροχή.
Μας πρήξατε τα αρχ@@δια όλοι οι δήθεν ιστορικοί, κουλτουριάρηδες και οι αναζητητές της ιστορίας του νησιού, της χώρας, της Ευρώπης και του πλανήτη, με την Πόρτα Ριάλα.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από της αρχή για να καταλάβουμε ακριβώς τι γίνεται στο μπορδέλο πολιτισμού που λέγεται Κέρκυρα….

Παλιά, είχαμε κάποιες εισόδους στην Πόλη, και η κύρια είσοδος ήταν η Πόρτα Ριάλα ή Ριάλε που βρισκόταν στο μέρος που γίνονται τα έργα της πεζοδρόμησης στην Γ. Θεοτόκη.
Οι πολιτισμένοι Κερκυραίοι υποστήριξαν (ακόμα και διαδηλώσεις είχαν γίνει τότε) ότι έπρεπε να κατεδαφιστεί, αφού δεν πέρναγαν οι άμαξες και τα κάρα. Τελικά περίπου το 1893 την κατεδάφισαν εν μέσω πανηγυρισμών και οι άμαξες έκαναν μπαντιλίκια άνετες μέσα στη πόλη, ενώ οι νεαρές κερκυραίες πηδιόντουσαν πάνω σε αυτές, και κάτω από αυτές.

Τα κομμάτια ερειπίων της Πόρτας χρησιμοποιήθηκαν για να κτιστούν κάποια γαμόσπιτα εργολάβων για να παρτουζόνονται οι κόρες τους, ενώ τις βάσεις της Πόρτας μπορείς να τις δείς καλλιτεχνημένες με σπρέυ χρώματος σε φράχτη στην οδό Γ. Ασπιώτη.

Πρόσφατα, στην Γ. Θεοτόκη ξεκίνησαν τα έργα πεζοδρόμησης και ξάφνου, το τσαπάκι χτυπάει ένα βράχο…. Δύο βράχους? Τρείς? Και εκεί ξεκινά του μουνιού το πανηγύρι.

Αφού έκανε το γύρο του νησιού η είδηση ότι ντε και καλά τα ερείπια βρέθηκαν (λες και είχαν βρει τον Χομο Ερέκτους Νεάντερταλ Μαλακισμους) άρχισε ένας παραλογισμός διαδηλώσεων, συλλογής υπογραφών, για να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορία του Νησιού.
Και εδώ σας παραθέτω μερικά πραγματάκια που θα έπρεπε να βάλουμε κανονικά στο μυαλό μας.

Αντί να αναλώνεστε σε τέτοιες μαλακισμένες ενέργειες που και οι ίδιες οι πέτρες γελάνε, καλό θα ήταν να μαζέψετε υπογραφές για να στήσετε ένα μνημείο κάπου που να θυμίζει σε όλους, την καταστροφή του πολιτισμού του νησιού. Αναρωτιέμαι πραγματικά αν είσαστε τόσο ηλίθιοι όσο φαίνεστε, ή αν ήσαστε ακόμα πιο πολύ, πράγμα που καταντάει επικίνδυνο. Φυσικά έχετε ξεχάσει και μάλλον θα είσαστε τυφλοί, όταν διασχίζετε την παλιά πόλη που όσα κτίσματα καταστράφηκαν με τον βομβαρδισμό του 1943, «ανακαινιστήκαν» με εκτρώματα (μετα βίας τα λες κτήρια) μέσα λύχνο της UNESCO (μη χέσω). Περπατάς και βλέπεις κτήρια της παλιάς πόλης και σου πετάγετε ένα κτήριο , που νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο Κουρδιστάν. Και ξαφνικά αναρωτιέσαι, πως επέτρεψαν οι τότε Κερκυραίοι να γίνει αυτό. Αυτοί οι «εξαίρετοι πολίτες» που ο πολιτισμός, και η κουλτούρα ξεχείλιζε μάλλον από τον κώλο τους. Και το κακό έχει και συνέχεια.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ………….

Αν η μαλακία ήταν άθλημα, σίγουρο είναι ότι θα ήμασταν πρωταθλητές. Και αυτό γιατί…… Μετά το βομβαρδισμό του 1943, έπιασε φωτιά η σκεπή του Θεάτρου, και λίγο στο εσωτερικό. Λογικό ακούγεται. Πιο καλό ακούγεται ότι ήταν επισκευάσιμο , με σχετικά μικρό κόστος. Έτσι θα είχαμε ένα διαμάντι πολιτισμού στο νησί………………..

Αμ δε….. Πριτςςςςςς…………

Οι Κερκυραίοι, χωρίς καμία επανάσταση, αποφάσισαν να το ρίξουν…. Και το ωραίο έρχεται εδώ ακριβώς. Ο εργολάβος κατεδάφισης (νέος τότε, άσχετα αν ήταν και είναι ακόμα σαν πλάγιο γαμώτο, που λές και η σύφιλη του άφησε τα σημάδια επάνω του ανεξίτηλα, έτσι για να τον θυμόμαστε), αυτός ο τύπος με το μουστάκι, έγινε αργότερα Δημοτικός σύμβουλος του νησιού σε όλες τις Δημαρχίες μέχρι και πρόσφατα, ενώ ακόμα έχει πάρε δώσε με τον δήμο άσχετα αν είναι με τον ένα πόδι στον τάφο. Θέλω να πώ ότι όλοι αυτοί που έχουν κάνει κακό στο νησί, ζουν ανάμεσά μας, με την ανοχή τη δική μας και με την συμπαράστασή μας. Και αφού το έγκλημα της κατεδάφισης εξετελέσθη, ανεγέρθη στη θέση του ένα τετράγωνο μαρμάρινο φέρετρο για να θυμίζει στις επόμενες γενιές πόσο απολίτιστοι ήταν οι πολίτες που δέχτηκαν να συμβεί αυτό.

Και έρχεται το σήμερα. Να αναδείξουμε τα παλιά θεμέλια της Πόρτα Ριάλε ή Ριάλα, λές και θα κερδηθεί κάτι από ένα βράχο. Πόση μαλακία συσσωρευμένη? Βγήκανε ξάφνου όλοι οι ιδικοί, που μέσα στη ψειρού έγιναν επιστήμονες και ιστορικοί , ιδικοί στα βενετσιάνικα τούνελ και στους μεσαιωνικούς δονητές, που μέσα από διάφορα επαγγέλματα όπως η μεταφορά ινδικής κάνναβης τους έκανε εξέχοντες πολίτες του νησιού και ξάφνου έχουν και την επιστημονική θεωρεία της ιστορίας και του πολιτισμού μας (μη χεσω).

Η υπερβολή έγινε τρόπος σκέψης και η μαλακία είτε με την χείρα στο παλαμάρι του άνδρα, είτε με τά τρία δάχτυλα στο αιδιό της γυναίκας, μεταφράστηκε σαν ακτιβισμός. Μπερδέψαμε τις έννοιες, τα μπούτια μας και δεν ξέρουμε τι λέμε ή τι μας γίνεται.
Πρόσφατα έμαθα ότι η αρχαιολογία (δεν ξέρω αν ισχύει) δήλωσε ότι τα ερείπια δεν είναι της Ριάλα . Αλλά και να είναι, αυτό δεν αλλάζει κάτι.

Θεωρώ πλέον ότι το να ασχολείστε με την καταστροφή ή τη μνήμη του πολιτιμού, δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΗΜΑΣΙΑ αν δεν εμπεδώσετε τη σημασία του να έχεις πολιτισμό και να παράγεις πολιτισμό.

Μέχρι τότε, μερικοί από εσάς που το παίζετε ειδήμονες επί του θέματος, πάρτε τους ογκόλιθους της Ριάλα και βάλτε τους εκεί που ξέρετε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: