Της Μαρίας οι θύμησες!!!

Της Μαρίας Αντωνιάδη

Το e-table.gr είναι μια νέα, καινοτόμα ηλεκτρονική υπηρεσία που βοηθάει τους χρήστες να ανακαλύπτουν νέα εστιατόρια και να κλείνουν κάποιο τραπέζι online, όλο το 24ώρο. Το e-table.gr είναι εντελώς δωρεάν, δεν απαιτεί πιστωτική κάρτα και εξασφαλίζει στους χρήστες αποκλειστικά προνόμια και εκπτώσεις από 10% έως 40%.

Αυτή είναι η είσοδος για το σπίτι μου. Στην Κέρκυρα.
Η πόρτα είχε άλλο χρώμα παλιά, στην πορεία το αλλάξαμε. Τότε που τάχα μου φροντίσαμε, βάψαμε, καθαρίσαμε από κοινού.
Φυτά δεν είχε. Κι αυτά προστέθηκαν στην πορεία.
Τότε που δειλά δειλά άρχισε να ανανεώνεται η σύνθεση των συν – κατοίκων στην πολυκατοικία.
Δεξιά κι αριστερά δυο ισόγεια. Άλλοι άνθρωποι ζούσαν τότε, παλιά, παμπάλαια. Άλλες ιστορίες, άλλες φωνές, άλλες φιγούρες.
Οι πλάκες στην είσοδο προς τη σκάλα.
Πολύ πρόσφατα τις παρατήρησα καλά, τις εκτίμησα, τις έχω πατήσει – περπατήσει άπειρες φορές στο έμπα – έβγα αλλά ποτέ δεν τους έδωσα την πρέπουσα σημασία. Τώρα τις συμπάθησα, τόσο που τις φωτογράφησα κιόλας. Δεν ξέρεις ποτέ αν και πότε θα τις δεις ξανά…
Η σκάλα με τα »βυθισμένα» σε κάποια σημεία σκαλοπάτια, που αν δεν έχεις συνηθίσει τις πληγές και τα βαθουλώματά τους, πέφτεις και σκοτώνεσαι με άνεση… Στριφογυριστή, με όμορφο μπαλαούστρο και κάγκελα.
Το παράθυρο δίνει άπλετο φως. Πρώτη φορά το παρατήρησα κι αυτό.
Αυτή η φωτογραφία της σκάλας με εντυπωσίασε. Όταν βλέπεις αυτό που ζεις από απόσταση, σα να το εκτιμάς παραπάνω ένα πράμα…
Η οικοδομή μετράει 116 χρόνια ζωής…
Όλα είναι γερασμένα. Κουβαλάνε πάνω τους βαριά τα χνάρια της υπερβολικής χρήσης. Και σε κάποιες εποχές της υπερβολικής προσπάθειας να παλέψεις με το χρόνο για να μη στα ζαρώσει, να μη στα ακυρώσει, να μη στα πάρει…
Είναι το σπίτι όπου γεννήθηκα, το σπίτι όπου μεγάλωσα.
Παρ’ όλο που δεν είμαι εκεί, παρ’ όλο που με στεγάζει και με φροντίζει ελάχιστα πια, πάντα κρατάει τους αντίλαλους όλων των χρόνων… Όλες τις φωνές των ανθρώπων που το κατοίκησαν, το επισκέφθηκαν, το εγκατέλειψαν, το προτίμησαν, το απέρριψαν, το ξέχασαν, το αγάπησαν…
Είναι το σπίτι που στέγασε το νιόφερτο τότε πατέρα με μια βαλίτσα υπάρχοντα κι άλλη μια με όνειρα, κάπου εκεί το 1964. Που τα εξαργύρωσε όπως όπως και αναχώρησε είκοσι χρόνια μετά.
Κι εμείς μείναμε εκεί και παραμείναμε κι ακόμα υπάρχουμε για κείνο κι εκείνο για μας όλους.
Το σπίτι απ’ όπου βγήκε νύφη η μάνα και το κατώφλι που πέρασε δυο φορές με δυο παιδιά νιόφερτα στον κόσμο. Η ίδια μάνα που εκεί μέσα αποχωρίστηκε έναν έναν όλους τους δικούς. Που ένα βράδυ ξαναπέρασε το ίδιο κατώφλι χήρα και μονάχη και φουρτουνιασμένη. Που από κει ξεπροβόδισε τις κόρες για όποιους δρόμους δικούς τους. Που έκλεισε και σφάλισε την πόρτα κι έφυγε κι εκείνη.
Οικογένεια. Που φτιάχτηκε και μετά ρημάχτηκε και ξαναγεννήθηκε με κάποιο τρόπο. Και δέθηκε και συνδέθηκε με τα έμψυχα και τα άψυχα που πήγαν κι ήρθαν. Και με όλα αυτά που δεν έφυγαν ποτέ.
Αγαπάω τους τόπους, τα σπίτια. Παίρνουν πνοή και χρώμα από εμένα. Είναι μέρος της προίκας μου, της υλικής και της άυλης.
Αγάπη. Και σεβασμός. Και υπομονή. Μόνο.
Τίποτ’ άλλο δε χωράει, τίποτ’ άλλο δεν αρμόζει να τυλίγει τις αναμνήσεις της ζωής. Όποιες κι αν είναι αυτές…


Advertisement

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: