Καψούρας το …ανάγνωσμα

Γράφει η Βασιλική Σδράκα 
στο EPIKAIRO.COM

vas1

Εσύ, ξέρεις να αγαπάς; Πολλοί, κατά την ταπεινή μου άποψη, μπερδεύουν την αγάπη, με τον έρωτα και τον έρωτα με την καψούρα.

Ως γνωστόν, η καψούρα είναι εκείνο το κοράκι που σου τρώει το συκωτι αλλά που σα μαλάκας κάθεσαι, γιατί κατά βάθος παίζει και να είσαι λίγο ανωμαλάρα. Την παθαίνουν συνήθως άτομα κάπως ανασφαλή, κάπως εμμονικά, κάπως με συνδρομα κατωτερότητας και γενικά κάπως για δέσιμο (έλα πλάκα κάνω). Είναι αυτό το πράγμα που δε σε αφήνει να κοιμηθείς και σου γεμίζει την κεφάλα με αρνητικές σκέψεις.

 

Και αν το ένα… και αν το άλλο, γίνεσαι για λίγο σεναριογράφος ψυχολογικών θρίλερς. Μάντεψε… Ο μόνος που ενδιαφερεται για τις υποθέσεις σου, είναι ο φίλος σου ο Μητσάρας που σε ακούει με μόνιμα ένα ανείπωτο “άντε γαμήσου” στο πίσω μέρος της γλώσσας. Ο έρωτας από την άλλη μέσα στην παραμύθα του, έχει και λίγη ειλικρίνεια. “Σε γουστάρω για αυτό που είσαι” λες, σαν άλλος Τάσος Λειβαδίτης, ενώ μάγκα μου το τυπάκι που έχεις απένταντι σου μπορεί να είναι μέχρι και βιαστής ανήλικων, διαβητικών κοάλα με ουρολοίμωξη. Δε σε νοιάζει. Εσύ το βρίσκεις γοητευτικό (ίου ρε μπιχλιάρη).

Γελάς με ότι παπαριλίκι πετάξει το στοματάκι του και σου φαίνεται τόσο έξυπνο. “Χτες ξυρίστηκα διαγώνια, έσφαξα κατά λάθος όλη μου τη μάπα και έτσι κατέληξα με τα 17 τσιρότα κατάφατσα”. Σου φάνηκε τόσο αστείο που ανάθεμα και αν έχεις ακούσει κάτι πιο καλό. Επίσης σου φαίνεται ακόμα πιο ωραίος με τα τσιρότα. Σα να παλευε με γάτες είναι και φαίνεται και ο χαμένος αλλά δεν πειράζει-εσύ γουστάρεις. Ε, λοιπόν εγω αυτό το λέω ειλικρινές. Δε μας νοιάζει αν σε εφτά μήνες θα τον λες παπατζή, τώρα τα αισθάνεσαι. Και πολύ καλά κάνεις. Εδώ κάπου πετάγεται και μία θ(Κ)ειά, που πέρασε όλη τη ζωή με τον Θεμιστοκλή και σου λέει: “Αχ η αγάπη είναι η συνέχεια του έρωτα”. Θεία Τούλα, γρήγορα πίσω στο 1995. ΌΧΙ, η αγάπη δεν είναι η συνέχεια του έρωτα.

Δλδ τι φάση; Αν δεν έχω περάσει το στάδιο του εθελοντή μουρόχαβλου, δεν θα αγαπήσω ποτέ τον άλλο; Ή ακόμα όποιον ζαβό ερωτευτηκα πρέπει και να τον αγαπήσω; ΟΧΙ ΘΕΙΑ! Και τώρα φτάσαμε στην αγάπη. Κάθε κατίνα που σεβεται τον εαυτό της και κάθε τζαζεμένος ρωτάει με ρυθμό πολυβόλου την σχέση του: “Με αγαπας;” ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΣΤΟ ΧΡΩΣΤΑΩ; Και φυσικά οι μουρες κατεβαίνουν μέχρι το πάτωμα. Αγαπάω τη μάνα μου, τον πατέρα μου, τον αδερφό μου, τον παιδικό μου φίλο, τη γιαγιά μου. Εχεις την εντύπωση πως επειδή προσπαθούμε να συνυπάρξουμε γιατί γουσταριζόμαστε πρέπει και να σε αγαπήσω λες και η αγάπη είναι υπόθετο;

Το βάζεις και τελειωσατε; Εγώ δεν έχω μπράτσα, δε μοιράζω αγάπη (ποπ ποπ ποπ). Ποτέ να μη λέτε τα σ’αγαπώ για πλάκα! Δεν είναι μια υπόθεση απλή. Δεν είναι μια κουβέντα χωρίς επιπτώσεις και ευθύνες. Από την άλλη όμως πιστεύω έχετε το ελεύθερο να λέτε όλη την ώρα πόσο γουστάρετε τον άλλο, πόσο ωραία σας φαίνονται όλα όσα κάνει, πόσο όμορφος είναι. Και ας είναι σαν τρακαρισμένη μπουλντόζα.


Advertisement

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: